به من چیزی بگو از عشق

وقتی کار را به محاسبهی عقل حسابگر واگذار میکنیم، میبینیم که امکانپذیر نیست. اما آنچه آن محال را اینچنین ممکن میسازد آن است که اینان نه با عقل حسابگر، که با عشق پای در میانه میگذارند.

ساحت امانتداری انسان، ساحتی است فراتر از عقل ظاهر، و آن عشق است. بگذار دنیاطلبان ما را دیوانه بخوانند و با چشم ظاهربین به محاسبهی افعال عاشقانه و عارفانهی ما بنشینند. هرگز این افعال را با آن چشم نمیتوان تفسیر و تحلیل کرد و اینچنین، در رودررویی با ما همواره دچار اشتباه خواهند شد.

بخشی از کتاب گنجینه آسمانی(گفتارهای مجموعه روایت فتح)-شهید آوینی